SEVGİ DENİZİ

“Sevgiden bir deniz olsa da yüzsek;         insan, ancak o zaman insan olur.”                                            Hz. Mevlana Sevgiden bu deniz, sevgiden bu dağ, Yıldızlar, dolunay, güneş sevgiden. Sevgiye kâinat olurken feda, Anlamaz insanlar sevgiyi neden? Sevgidir insanı tam insan eden. Düşen, tohum değil sevgidir yere; Fidanı sevgiyle gül eder toprak. Yeniden yeşerir günde kaç kere, Sevgiyle yoğrulan bir sarı yaprak; Sevgi, yeryüzüne dikilen bayrak… Sevgi dağın taşın içinde bile, Kendine bir yuva kurmayı bilir. Yeter ki sevmeyi gönülden dile, Sevgi ta yürekten koşarak gelir, Bir gül bahçesinde yoldaşın olur. Öyle uzak durma, gönlüne eğil; Bir tanısan bırakmazsın bir daha. Bil ki canevinden başkası değil; Sevgi, bir gönülde kalktı mı şaha, Sevenle dörtnala koşar Allah’a!