Sultan İbrahim Han

Babanın üç oğlu sultan olsa da,
Bir korku, bir âdem Sultan İbrahim,
Sonunda saltanat ona gelse de,
Ters yöne bir kadem Sultan İbrahim…

Resmo kalesine mührünü vuran,
Nice şövalyenin belini kıran,
Girit’ten Hanya’ya buruk hatıran,
Sızlıyor dem be dem Sultan İbrahim…

Başında ağrılar hep ince ince,
Çakallar sinsice atmışlar pençe!
Kemankeş Mustafa öldürülünce,
Başlıyor bin elem Sultan İbrahim…

Murat Han’dan kalan altınlar bitmiş,
Mücevher merakı kayıkla yitmiş,
Samur kürklerinde kaybolup gitmiş,
Târifsiz bir mâtem Sultan İbrahim…

Ayasofya hazan olmuş kaç güle?
Kabrinde yan yana amcası ile
Katline göz yummuş annesi bile,
Bir ibreti âlem Sultan İbrahim…

Tek odada yıllar geçse de sefil,
‘Size’ kıyan eller olsunlar zelil!
Senin feryâdını duysa da Celil,
Âcizdir bu kalem Sultan İbrahim…

Sayfayı Paylaş