SILAMIN DAĞLARINDA

Somuncu Baba


Mevsim bahar diyorlar Rabb’imden ferman gelmiş¸


Börtü-böcek pürneşe¸ yaşamak ne güzelmiş¸


Derviş edalı çicek beyaz örtüyü delmiş¸


Demek her şey uyandı sılamın dağlarında…



 


İnsan nasıl dayansın bu bitmez tantanaya¸


Gün doğarken ansızın varsak Hatçe Ana’ya¸


Bizde kaşık çalardık sıcacık tarhanaya¸


Şimdi ocaklar yandı sılamın dağlarında…



 


Bir garib olmuş beni¸ seni gurbete salan¸


Nerde kaldın gelmez mi sözüne sadık olan ?


Kırat bile özlemiş bin yaylaları dolan¸


Sevdalar bir destandı sılamın dağlarında…



 


Kekik kokan sütlere seherde maya düşer¸


Yağmur sonrası gönül bir demli çaya düşer¸


Dedemin sohbetleri havaya¸ suya düşer¸


Her çocuk bir sultandı sılamın dağlarında..



 


Bir kuzumuz kaybolsa herkesin kederiydi¸


Belki sofralar yavan¸ ama alın teriydi¸


Pantolonlar yamalı¸ kalblerimiz diriydi¸


Dünyamız kocamandı sılamın dağlarında…



 


Özümüzü bulursun yeşeren düşlerinde¸


Kimbilir neler saklı Göklem’in sislerinde¸


Zikrin yedi renklisi kuşların seslerinde¸


İçim-dışım yıkandı sılamın dağlarında…


Baharlar ne yamandı sılamın dağlarında…

Sayfayı Paylaş