MUHABBETULLAH

229-şiir-08

Bir kişinin öyle ki, sîmâsına baktıkça
Hakk’ı çağırıyorsa, yüzü muhabbetullah.
Bir nazarla o anda, kim ki irşat ederse
O kişinin her sözü, gözü muhabbetullah.

Zâlim olan nefsini, güzelce güdüyorsa
Sırat üz’re dosdoğru, yolunda gidiyorsa
O, ilminin gücüyle, vahyi şerh ediyorsa
Âlim ve velîlerin, sözü muhabbetullah.

Olmasa da sabreder, kanaat ehli yânî
Bir belâ, bir musibet, gelse de birden ânî
Din, diyânet yok ise, gerisi mâlâyâni
Söylenen onca sözün, azı muhabbetullah.

Tam ihlâslı, samîmi, o Allah’a yâr ise
Haramların tümüne, gönülden ağyâr ise
Allah aşkı, korkusu, bir gönülde var ise
O kişide bulunan, sızı muhabbetullah.

Büyüklerin gözü yok, ne yalıda ne yatta
Onlar Hakk’a yürürken, yaşadı basit katta
İbretle bak, araştır, şu koca kâinatta
Yaratılmış ne varsa, özü muhabbetullah…

Sayfayı Paylaş