KOYMA BENİ, BANA YÂ RAB!..

KOYMA BENİ, BANA YÂ RAB!..

Bir “emanet” aldım cana;
Koyma beni, bana yâ Rab!..
Şu aczimle geldim Sana;
Koyma beni, bana yâ Rab!..

Derin akar, aşk ırmağım;
‘Tevhit’ diyor nur kaynağım!..
Başın eğmiş, ham başağım;
Koyma beni, bana yâ Rab!..

Nefes verdin yoktan, vara;
Böyle yandım bir esrâra!..
Düştüm, özge bir diyara;
Koyma beni, bana yâ Rab!..

Ma’rifet mi saf ilhamım?
“İrfan” okur her kelâmım!..
Bu kaçıncı nefs kıyâmım?
Koyma beni, bana yâ Rab!..

“Vuslât” dedim, arttı melâl;
Cân, Sen’indir a Zü’l-Celâl!..
Cümle vara oldum icmâl;
Koyma beni, bana yâ Rab!..

Tâ Elest’ten “kuldur” adım;
“Hikmet” söyler isti’dâdım!..
Sen’siz değil bu feryadım;
Koyma beni, bana yâ Rab!..

Sayfayı Paylaş