“HİKMET” İSTER A SEVGİLİ!..

Somuncu Baba


Gel¸ nefesten ince bu cân;


“Vahdet” ister a Sevgili!..


Gönül denen Arş-ı Rahmân;


“Halvet” ister a Sevgili!..



 


Sen yoğurdun söz harcımı;


Mi’râç ettin cân burcumu!..


Niyâzda duy kul borcumu;


“Himmet” ister a Sevgili!..



 


Girdim o nûr deryâsına;


Yandım vahyin ihyâsına!..


El ver aşkın mayasına;


“Haslet” ister a Sevgili!..



 


“Dosdoğru ol” dedin bana;


Misâl oldun cümle câna!..


Bu garîp kul yana yana;


“Vuslat” ister a Sevgili!..



 


Ayet ayet devir¸ devrân;


“Sen’i” söyler kevn ü mekân!..


Her bir nefes¸ yer¸ âsumân;


“İbret” ister a Sevgili!..



 


Dedin “kul ol¸ Hakk’a eğil;


Cân O’nundur¸ O’nsuz değil!”


Bu dil¸ bu renk¸ ma’n⸠şekil;


“Hikmet” ister a Sevgili!..

Sayfayı Paylaş