ÇANAKKALE’DE O GÜN

Somuncu Baba


Bindokuzyüzonbeş¸ Çanakkale’de


Bulut ağlar¸ toprak ağlar¸ yol ağlar.


Bir metre kareye “altı bin mermi”


Vatan ağlar¸ millet ağlar¸ kul ağlar.



 


Beklenmedik anda başladı savaş


Birinde top tüfek¸ birinde telaş


“Ya! Allah” deyince “iki yüz on beş”


Namlu ağlar¸ mermi ağlar¸ mil ağlar.



 


Aman Allah aman bu nasıl sefer


Ner’deyse cephede kalmadı nefer


Yırtık bir elbise yamuk bir miğfer


Gurbet ağlar¸ sıla ağlar¸ yıl ağlar.



 


Mehmetçik cephede dâima önde


Dünya dilin yuttu¸ bil ki “o gün”de


Vurulan düşüyor Conkbayırı’nda


Şehit ağlar¸ gâzi ağlar¸ dil ağlar



 


Allah nidâları düşmez dilinden


Dünyada cennetin koklar gülünden


“Ölse de tüfeğin vermez elinden”


Feryat ağlar¸ figan ağlar¸ tel ağlar.



 


Kumkale¸ Kanlısırt denilen yerde


Arada kalmadı ölümle perde


Cana can¸ dişe diş¸ Seddülbahir’de


Anam ağlar¸ bacım ağlar¸ el ağlar.



 


Cûşa gelmiş¸ silah tepmiş haber yok


Yağmur gibi¸ yağan topmuş haber yok


“Tetik çeken¸ parmak kopmuş” haber yok


Ağıt ağlar¸ gökler ağlar¸ yel ağlar.



 


Kim durur ki¸ Mehmetçiğin önünde


Haçlı sürüleri kaçtı sonunda


Anafartalar’da¸ Arıburnun’da


Zırhlı ağlar¸ gemi ağlar¸ sal ağlar…



 


Boğduk hâinleri gemiyle suda


Küfrün askerine ders oldu bu da


Yer yerinden oynar¸ Gelibolu’da


Bülbül ağlar¸ Gülşen ağlar¸ gül ağlar.



 


Seyit Onbaşı’yı bilmem yer¸ yer mi?


Melekler kabirde¸ “Rabb’in kim” der mi?


“Havada çarpışır” atılan mermi


Tüfek ağlar¸ kılıç ağlar¸ kol ağlar.

Sayfayı Paylaş