24 KASIM CEMRESİ

Somuncu Baba


Hava soğuk¸ toprak soğuk¸ taş soğuk¸


Beyaz bir tüy gibi kar taneleri…


Isınmıyor ellerimiz¸ kış soğuk¸


Gerçek soğuk¸ hayâl soğuk¸ düş soğuk¸


Sevgi ile kaynamayan aş soğuk¸


Kuruyan gözlerde donan yaş soğuk;


Yetişin cemreler¸ kor taneleri;


Serpildi karlara nar taneleri¸


Onlar anaların bir taneleri…



 


Sokak soğuk¸ bahçe soğuk¸ gül donmuş¸


Gönülleri ısıtacak öz sizin…


Gözüm üşür¸ penceremde tül donmuş¸


Özüm üşür¸ ocaklarda kül donmuş¸


Sözüm üşür¸ damağımda dil donmuş;


Susmayınız öğretmenim söz sizin¸


Sevgileri tutuşturan köz sizin…



 


Öğretmenim¸ sen düşünce gönlüme;


Kar sandım¸ alnıma kuş sesi düştü…


Seni ilk gördüğüm sabah ömrüme


Yirmi Dört Kasım’ın cemresi düştü…


Sayfayı Paylaş