MEKTÛBAT-I HULÛSİ DARENDEVÎ

Somuncu Baba

– 18. Mektup

Pek Sevgili Can Kardeşim¸

Şu şerefli âlemde tanıdığım ferahlık dolu ruhumuz korku ile ümit arasında ağlayan bir hâl ile – yok olup olmamakla – tereddütte kalmasın hür iradeli gönüller gizlenme ile görünme arasında yani ilâhi sırların belli olması hâli içerisindedir.
Gâh bu yokluk rüzgârının telâşı ve ızdırabı ile beyhude yere ve gâh o tantana ve gösterişin¸ haşmetin ışıltılı yüzüyle hareket edilir ki vuslat makamında aşıkın sadakatine¸ ihlasına¸ samimiyetine şahit olursun. Onun için dünya ve âhiret için sığınılacak en sağlam kale¸ o gözü gönlü açık yâr ile olduğumuz müddetçe şaşkınlık yerinin vuslat makamı olduğuna irfanınız el verir. Bu sizce de bilinmektedir. İrfanınız buna müsaittir.
Günler – zaman – açılmış gülün yaprağını dökerse de özü¸ kokusu daim kalır. Devam eder. Yine zamanı geldiğinde açılıp bahar zamanı gül bahçesine döner. Her zayıf bülbül ondan muradını almağa feryad ederek isteklerine ulaşırlar.
O karanlıkları aydınlığa eriştiren¸ buna güç yetiren yürekli¸ cesur¸ yakıcı pervaneler can vermeseler de sevgilinin – dostun – cemalinin yaydığı nurdan¸ o nurun aydığınlığından çıkıp bir başka yere gidemezler. İşte o makam¸ onlar için Allah'a yakın olunan makam ve zaman da vuslat¸ kavuşma zamanıdır.
Halinize şükretmeniz bizleri ümitsizliğe sevk etmemeniz bizim için sizin yaptığınız bir fazilettir ve yalnızca lütuf ve iyiliğinizdir. Bu sizin iyiliğinizdendir.

Bundan böyle Allah kudreti ile ve yüceliği ile sizi korusun.

Sayfayı Paylaş