GÖNÜL

243 Dergi-655

Nice elem içinde dolaştı da bu gönül

Gelip senin gönlünü ebedî mekân tuttu

Güldür gönlü sevdiğim gönlümle beraber gül

Sade senin gönlünde cümle derdi unuttu

 

Elbet cihân fânîdir aşkımız baki kalır

Biz gideriz cümle halk bu aşktan ilhâm alır

Her gönül sevdiğinin huzurunda alçalır

Yalnız gönlün gönlümü böyle sarıp avuttu

 

Anladım tek aşkındır her hicrâna ilacım

Ömrümce Yaradan’la yalnız sana muhtacım

Sensiz gönül tahtımda sultanım ve baş tâcım

Gözlerin gözlerimin ırmağını kuruttu

 

Güneş, mehtâb, yıldızlar toplanmış ruhsârında

Hep göz göze olalım bugünde ve yarında

Yeniden buluşalım gel firdevs diyârında

Kara toprak sevdâsız nice canları yuttu

 

Sayfayı Paylaş