ASKERİMİN TÜRKÜSÜ

229-şiir-04

Bir Asker kucakladı beni sevgilisine sarılır gibi,

‘Ölmeye gidiyorum dede, hakkını helal et!’

‘Ah yavrum, sizin hakkınızı biz nasıl ödeyeceğiz?’

‘Dede! Vatan için can hakkı olmaz!’, dedi.

Bu ruhun tebessümü ısıttı yüreğimi,

‘Her düşenin yerine bir yenisi gelir sevdasıyla,

Cephede yiğidin yeri boş kalmaz’ dedi.

 

‘Siz burada kaygıyla yarına bakarsanız,

Biz, mezarımızda geleceği nasıl kucaklarız?

Biz, her yerde dimdik ayakta,

Biz, her cephede ruhumuzla varız!’

 

‘Sipahileriyiz biz, mahşerin al kanatlı,

Bu toprağa adanmış inananların sesiyiz.

Biz, Malazgirt’ten güç, İstanbul’dan hız aldık,

Yıkandı yüreğimiz, Sakarya’da

Biz, barışın güvercini, savaşın neferiyiz,

Geçmişteki kandaşlarımızdan söz aldık!

Biz, bu milletin hamuruyla yoğurduğu eriyiz!

 

‘Cephede ölmekten kahpeler korksun,

Şehitlik yükümüzü taşır imana.

Şehitlik, diriliş muştusudur,

Yaratanımdan verilmiş ödüldür bana!’

Sayfayı Paylaş