GÖNÜL

Sevdanın gülzârından taşraya çıkma gönül
Hasretle helâk olsan yârini yıkma gönül

Çevirme gözlerini ağyârın bahçesine
Yârinin ruhsârından gayrıya bakma gönül

Mahşere dek solmayan bir gülü sev dâimâ
Zemzem ol da deryâya yönelip akma gönül

Bırak sînen hûn olsun hasretin oklarından
Sana gönül vermeyen bir gülü takma gönül

Bâd-ı sabâ âhına benzesin gülün sesi
Dinle ömür boyunca bir lahza bıkma gönül

Dünyaya perde olsun gözlerinde o gül de
Yan her an derûnunda o gülü yakma gönül

Hâl-i perişânını yalnız sen biliyorsun
Kâfî’ye sahip çıkıp asla bırakma gönül

Sayfayı Paylaş