TEVÂZÛ

Somuncu Baba


Güzel ahlâktır ancak kemâle erdiren sır¸


İnsan kâmil olamaz yaşasa da bir asır…



 


Âcizliği kavramak Hakk’a kulluğun özü¸


Tevâzûdan nasipsiz¸ anlayamaz bu sözü.



 


Ne mümkün insan için¸ ulu dağlara ermek¸


Ne mümkün kalpte kibir varken Allah’ı görmek.



 


Ben nesli¸ hep gösterir kendi nefsine saygı¸


Toplumu incitmekten duymaz azıcık kaygı.



 


Nezâket ve terbiye¸ ham gönüllere ilaç¸


Hikmetle eğilir¸ her olgun meyveli ağaç.



 


Peygamber düsturudur yolda “nazar ber kadem”


Haramdan kaçıp¸ almak için kıymetli kıdem.



 


Mevlâ kulda nimet ve güzelliği sever de¸


Fakiri tahkir hakkı vermedi hiçbir ferde.



 


Eğer unutmaz ise kişi geldiği yeri¸


İki dünyada artar dâim onun değeri…



 


Mahviyet taslamakla¸ tevâzû olur mu bir?


Zemmederek kendini övmek bir başka kibir.



 


Tevâzû fakirde de zenginde de güzeldir¸


Mütevâzı bir âmir¸ Rab katında özeldir.



 


Varoğlu¸ ister isen yücelerden mertebe¸


Alçak gönüllü olmak kalbe en yüksek rütbe.

Sayfayı Paylaş