MEVLÂ’M, AHDE “VEF” İSTER!

MEVLÂ’M, AHDE “VEF” İSTER!

O’ndan gelen garîp canım;
Aşk derdine “devâ” ister!
Arş’a yüklü saf iz’anım;
İnceldikçe, “hayâ” ister!

Âdem’e sor, has mayayı;
Kalp gözünle gör dünyayı!
Nuh Nebi’yle aş deryâyı;
Yedi nefsim, “takvâ” ister!

Gönül, yüklen tahammülü;
Eyyûb’ta bul tevekkülü!
Kor yürekte imân gülü;
Kızardıkça, “bekâ” ister!

Ney tek inle, Hakk’a yalvar;
Gör, bu aşktan özge ne var?..
Her menzilde, bu intizâr;
Ya’kub gibi “şifâ” ister!

Koy gafleti, geç ihmâli;
“Gül” renginde bul ikbali!
Halîl’e sor, bil ahvâli;
Bu yol, “cevr ü cefâ” ister!

Hakir görme, hiç bir kulu;
Dosdoğru ol, tut bu yolu!
Edep bürün, gör usûlü;
Mevlâ’m, “ahde vefâ” ister!

Sayfayı Paylaş