HACI BAYRAM-I VELÎ CAMİİ

Somuncu Baba


Ankara’nın bağrında yükselen abidesin


Gönülleri şad eder¸ günde beş vakit sesin



 


Vefayı taç eyleyen müminlerin var senin


Zemheri ayazında¸ yüreğinde hâr senin



 


Karanlık gecelerde süzülen ışıksın sen!…


Ey Ankara’nın kalbi¸ Mevlâ’ya âşıksın sen!…



 


Senin yüzün gülerse¸ hilâlin yüzü güler


Müezzinlerin piri¸ Bilal’in yüzü güler



 


Ey bahtımın yıldızı¸ kim demiş ki nâçârsın?


Sadece müminlere¸ sırlarını açarsın



 


Batıla inen tokat¸ mümine gurursun sen!…


Ankara Kalesi’yle söyleşir durursun sen!…



 


İslâm’ın gülen yüzü; haysiyetsin¸ vakarsın


Bir çağlayan misali¸ gönüllere akarsın



 


Dirilişe çağıran ezanların var senin


Destanını ezelden yazanların var senin



 


Toprağında saklıdır kadim medeniyetler


Secdeye giden kalpten taşar halis niyetler



 


Gecemize ışıksın¸ sönmeyen bir meşale…


Dalgalanırken bayrak¸ göz kırparsın hilâle



Ey mum misali mabet¸ tüketirsin kendini!…


Mübarek ezanların yıksın zulmün bendini!…



 


Çölleşmiş yüreklere¸ can veren nehirsin sen!…


Gönlümün payitahtı¸ sanki bir şiirsin sen!…



 


Ezan vakti gelince minarelerin güler


Hacı Bayram Velî’yle neler bölüştün neler?



 


Sen konuştuğun vakit¸ Ankara dile gelir


Hak dostun dergâhında bülbüller güle gelir



 


Bozkırın ortasında¸ ilelebet hürsün sen!…


Ankara’nın kalbine vurulan mühürsün sen!…



 


M. Nihat MALKOÇ

Sayfayı Paylaş