DÎVÂN-I HULÛSÎ-İ DÂRENDEVÎ

somuncubaba somuncu baba hulusi efendi

Arz-ı hâlimdir sana bu ey vefâlı kâmkâr
Bakmayıp noksânıma eyle kabûl ey nâmdâr

Derd-i aşkın bende-i bî-çâreye yâr olalı
Aklımı yağmaladı fikrimi kıldı târumâr

Ta’ne-i ağyâr ile cânım usandı cismîden
Sabrını ver yâ bunun yâ cânımı al ey nigâr

Cümle hâlim sana ma’lûm ey Kerîm-i Zü’l-Celâl
Kim senin sayyâd-ı aşkın kıldı cânımı şikâr

Düşdüm aşkına vücûdum yandı nice odlara
Dediler bu aşkıma yârenlerim aşk-ı humâr

Kaldı hicrân-ı belâ deştinde bu ma’sûmların
Çekdiler ihvân-ı yârânın sözünden nice bâr

Sabr kıldı cân tahammül eyledi mihnetlere
Vâkıf olup bilmedi bu hâlimi ağyâr u yâr

Âşiyânımdan cüdâ bir bî-kesim lutf eyleyin
Merhamet kılın garîbim bî-nevâ terk-i diyâr

Hazret-i Peygamber-i Zîşân’dan eyleyin hayâ
Böyle sözleriniz eylemez mi sizi şermsâr

Acı sözlerle usandı tatlı cânım cismîden
Ravza-i Cennet görünür çeşmime şimdi mezâr

Bilmediler derdimi bin söze kıldılar şürû’
N’eyleyim dermânı yok mümkün değildir âşikâr

Sayfayı Paylaş